ขุดพบจดหมายรัก 500 ปี เรื่องราวความรักนี้จะทำให้คุณเศร้าสะเทือนใจ…

นักโบราณคดีได้ค้นพบ จดหมายรักเกาหลีเก่าแก่อายุกว่า 500 ปี ที่เขียนโดยหญิงม่ายที่กำลังตั้งครรภ์เพื่อให้กับสามีของเธอที่ด่วนจากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ

 

ในเดือนเมษายนปี 1998 นักโบราณคดีได้ขุดพบโลงศพของ Eung Tae Lee ชายหนุ่มจากศตวรรษที่ 16 ที่เสียชีวิตด้วยวัยเพียง 30 ปี ในหลุมฝังศพโบราณเมืองอันดง ประเทศเกาหลีใต้

 

letter2

 

ข้างๆร่างของเขามีจดหมายวางอยู่พร้อมกับรองเท้าที่สานด้วยปอและเส้นผมของภรรยาของเขาเอง และเนื้อหาในจดหมายมีดังนี้

 

letter1

 

“ถึงพ่อของวอน

คุณมักจะพูดเสมอว่า “ที่รัก เราจะอยู่ด้วยกันจนผมเราเป็นสีเทาและเราจะจากโลกในวันเดียวกันนะ” แล้วคุณมาจากไปโดยไม่มีฉันได้อย่างไร? ฉันกับลูกจะฟังเสียงใครแล้วเราจะอยู่กันได้อย่างไร? คุณไปต่อโดยไม่มีฉันได้อย่างไร?

คุณเคยมอบหัวใจของคุณให้กับฉันอย่างไรและฉันเคยมอบหัวใจให้กับคุณอย่างไร? เมื่อไหร่ก็ตามที่เรานอนข้างๆกัน คุณมักจะถามฉันเสมอว่า “ที่รัก คู่รักคู่อื่นเค้ารักและหวงแหนกันแบบที่เราทำหรือเปล่านะ? พวกเค้าเป็นแบบเราหรือเปล่านะ?” คุณละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างไว้ข้างหลังแล้วเดินไปจากฉันได้อย่างไร?

ฉันแค่ไม่สามารถอยู่ได้โดยไม่มีคุณ ฉันแค่ต้องการไปหาคุณ ได้โปรดพาฉันไปยังที่ที่คุณอยู่ด้วยเถอะ ในชีวิตนี้ฉันไม่สามารถลืมความรู้สึกที่มีต่อคุณได้และความเศร้าโศกของฉันก็ไม่รู้จะไปจบที่ตรงไหน ตอนนี้ฉันจะเอาหัวใจของฉันไปเก็บไว้ที่ไหนได้ แล้วฉันจะอยู่กับลูกที่เฝ้าคิดถึงคุณได้อย่างไร?

ได้โปรดอ่านจดหมายฉบับนี้และตอบกลับฉันในฝันด้วยนะ เพราะฉันอยากได้ยินเสียงของคุณในความฝัน ฉันเขียนจดหมายฉบับนี้และวางมันไว้ตรงนี้นะ อ่านมันแล้วตอบฉันด้วยหล่ะ

ถ้าลูกของเราเกิดมา เค้าจะเรียกใครว่าพ่อหล่ะ? จะมีใครบ้างเข้าใจความรู้สึกของฉันในตอนนี้? ภายใต้ท้องฟ้าผืนนี้ไม่มีความเศร้าโศกใดจะเท่ากับฉันอีกแล้ว

ตอนนี้คุณไปอยู่ที่แสนไกล และไร้ความเศร้าโศกอย่างที่ฉันเป็น ความเศร้าของฉันมันมากมายเหลือเกิน เกินกว่าที่จะบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้

ได้โปรดอ่านจดหมายฉบับนี้แล้วมาหาฉันในฝันด้วยนะ ให้ฉันได้เห็นคุณและได้คุยกับคุณ ฉันเชื่อนะว่าฉันจะได้พบคุณในความฝัน มาหาฉันอย่างเงียบๆและให้ฉันได้เห็นคุณ ฉันมีสิ่งที่อยากจะพูดไม่รู้จบเลยหล่ะแต่ฉันขอจบเท่านี้ก่อนนะ”

 

letter3ข้อมูลจาก: koreaboo

ดูเรื่องอื่นๆที่น่าสนใจ...

เรื่องอื่นๆที่น่าสนใจ....

ร่วมแสดงความคิดเห็น...

Powered by Facebook Comments